Odrobaczanie psów: Co musisz wiedzieć o pasożytach i profilaktyce

Odrobaczanie psów to istotny element dbania o ich zdrowie, mający na celu leczenie lub zapobieganie inwazjom pasożytów, które mogą negatywnie wpływać na organizm zwierzęcia. Polega ono na stosowaniu specjalnych leków, które eliminują robaki z organizmu psa. Pasożyty te często bytują w jelitach, a czasem także w innych organach, odżywiając się krwią i składnikami odżywczymi. Co więcej, niektóre z nich mogą przenosić się na ludzi lub inne zwierzęta domowe.

Czym jest odrobaczanie psów?

Odrobaczanie psów to proces podawania leków nazywanych anthelmintykami, które mają za zadanie zwalczać i eliminować różnorodne pospolite pasożyty. Leki te są dostępne zarówno na receptę, jak i bez niej. Jak wyjaśnia dr Jaclyn M. Coble, założycielka Sea Legs Integrative Veterinary Health w Bostonie, środki odrobaczające dla psów zawierają składniki aktywne, które działają na konkretne typy robaków. Mogą one albo paraliżować układ nerwowy pasożytów, albo zakłócać ich zdolność do wchłaniania składników odżywczych. Po sparaliżowaniu lub zabiciu robaki są wydalane z organizmu psa wraz z kałem.

Koszt leku odrobaczającego zależy od jego rodzaju, wielkości psa oraz stopnia nasilenia infekcji. Do tego należy doliczyć potencjalne koszty dodatkowe, takie jak badanie kału w celu określenia rodzaju pasożytów oraz wizyta u lekarza weterynarii. W przypadku wystąpienia dodatkowych objawów lub współistniejących chorób weterynarz może zalecić dalsze badania, np. morfologię krwi czy zdjęcia rentgenowskie. Czasami infekcje mogą być na tyle poważne, że wymagają hospitalizacji psa, co wiąże się z dodatkowymi wydatkami. Profilaktyka pasożytnicza jest zazwyczaj częścią rutynowej opieki nad psem, włączanej w coroczne lub półroczne wizyty kontrolne.

Najczęstsze pasożyty u psów

Dr Carol Osborne, założycielka Chagrin Falls Veterinary Center & Pet Clinic w Ohio, wymienia kilka typów robaków, które często występują u psów:

• Glisty (Toxocara canis) – to najczęściej spotykane pasożyty jelitowe u psów, szczególnie u szczeniąt. Te długie, przypominające spaghetti robaki, o barwie od białej do jasnobrązowej, zasiedlają jelita psa. Przenoszą się poprzez spożycie zanieczyszczonego kału lub gleby, a także przez zjedzenie zarażonej ofiary, takiej jak gryzonie czy karaluchy. Mogą być również przekazywane ze szczenięcia na matkę przez łożysko lub mleko. W początkowych stadiach infekcji wiele psów nie wykazuje żadnych objawów. Jednak psy z dużą liczbą glist mogą cierpieć na biegunkę, wymioty, utratę wagi, wzdęty brzuch, matową sierść, kaszel i ogólne osłabienie.
• Tęgoryjce (Ancylostoma caninum) – te pasożyty, wyposażone w ostre aparaty gębowe, przyczepiają się do jelit psa i żywią się płynami tkankowymi oraz krwią. Psy mogą zarazić się tęgoryjcami, zjadając zarażoną ofiarę lub bezpośrednio z otoczenia (np. jedząc trawę czy ziemię). Mogą być również przenoszone przez mleko matki lub larwy wnikające przez skórę. Tęgoryjce, żywiąc się krwią, mogą prowadzić do wewnętrznego krwawienia, co stanowi poważne zagrożenie, zwłaszcza dla młodych szczeniąt. Niestety, zdarza się, że młode szczenięta umierają z powodu ciężkich infekcji tęgoryjcami. Objawy mogą obejmować biegunkę, utratę wagi, anemię, osłabienie i bladość błon śluzowych.
• Tasiemce (Dipylidium caninum) – to segmentowane pasożyty, które przyczepiają się do ściany jelita cienkiego psa. Najczęściej spotykanym gatunkiem u psów jest Dipylidium caninum, którym pies może zarazić się, zjadając zarażonego gryzonia lub przypadkowo połykając zarażone pchły. Dorosłe tasiemce mogą osiągać długość do 28 centymetrów, ale segmenty odrywają się od głównego ciała i są wydalane z kałem psa. Objawy to swędzenie odbytu, utrata wagi, matowa sierść i widoczne segmenty tasiemca w kale lub wokół odbytu.
• Włosogłówki (Trichuris vulpis) – to maleńkie pasożyty (około 0,6 cm długości), które mogą powodować zapalenie jelita grubego psa. Jaja włosogłówek są wydalane z kałem psa i mogą przetrwać w środowisku do pięciu lat, stwarzając ryzyko zarażenia dla innych psów. Objawy mogą obejmować biegunkę (często z krwią), utratę wagi, anemię i ogólne osłabienie.
• Nicienie sercowe (Dirofilaria immitis) – różnią się od pozostałych robaków, ponieważ po wniknięciu do organizmu psa poprzez ukąszenie zarażonego komara, przemieszczają się przez naczynia krwionośne do serca i płuc, gdzie mogą powodować poważne uszkodzenia. Dirofilarioza może być śmiertelna, jeśli nie jest leczona. Nicienie sercowe stanowią największe zagrożenie w regionach o stale ciepłym klimacie, gdzie komary występują przez cały rok, np. w południowych Stanach Zjednoczonych. Jednak wszystkie psy, niezależnie od lokalizacji, są podatne na tego pasożyta. W początkowych stadiach infekcji wiele psów wykazuje niewiele objawów lub nie wykazuje ich wcale. Im dłużej trwa infekcja, tym większe prawdopodobieństwo rozwoju objawów, takich jak kaszel, zmęczenie, utrata wagi i trudności w oddychaniu.

Jak odrobaczyć psa?

Odrobaczanie psa polega na podawaniu mu anthelmintyków w celu wyeliminowania robaków z jego organizmu. W sprawach zdrowia swojego pupila zawsze skonsultuj się z lekarzem weterynarii, który dobierze odpowiedni preparat i harmonogram odrobaczania.

Regularne odrobaczanie i profilaktyka są kluczowe dla utrzymania zdrowia i dobrego samopoczucia naszych czworonożnych przyjaciół. Świadomość zagrożeń związanych z pasożytami oraz ścisła współpraca z weterynarzem pozwalają na skuteczne zapobieganie poważnym chorobom i zapewnienie psom długiego i zdrowego życia.

Źródło: chewy.com